۱۳۹۰ تیر ۱۰, جمعه
۱۳۹۰ خرداد ۷, شنبه
“Mothers of Laleh Park” (Mourning Mothers of Iran) http://www.madaraneparklale.com/
مادران پارک لاله ( مادران عزادار ایران *) خواستار رسیدگی فوری به وضعیت اسفبار درون زندانهای جمهوری اسلامی هستند
اخبار بسیار تکان دهنده ای که گهگاه از داخل زندانهای جمهوری اسلامی به بیرون راه می یابد حاکی از فجایع انسانی بی شماری است که هر روز در داخل بسیاری از زندانهای کوچک و بزرگ این سرزمین اززندانهای معروف تا اسارتگاههای کمتر شناخته شده و دور افتاده آن روی می نماید، به طوری که هیچ انسان آزاده ای نمی تواند در مقابل آن سکوت اختیار کند.
بنا به بسیاری گفته ها و نوشته ها ی برجا مانده از درون زندانها اعدامهای ساختگی، تجاوز جنسی ، کشیدن ناخن، ، فرو بردن سر زندانی در کاسه توالت، تهاجم سگ های وحشی، شکنجه بستگان در مقابل چشم زندانی ، خوراندن داروهای روان گردان تا حد زندگی گیاهی، بازجویی های طولانی با بدنی برهنه ، تحقیر های جنسی، شلاق، محرومیت از خواب، حبس در قفس های تنگ، سلولهای های انفرادی طولانی مدت، تهدید، تطمیع و دروغ از شکنجه های جسمی و روحی متداول در حکومت جمهوری اسلامی در طول سالهاست.
اما شکنجه زندانیان سیاسی برای وادار کردن آنان به اعترافاتی ساختگی، تنها بخشی از این جنایات است ، حال آنکه آنچه شبانه روز در بسیاری از این "ندامتگاهها" بر زندانیان عادی و سیاسی از زن و مرد تا پیر و نوجوان، می گذرد خود جریانی است به نهایت تآسف بار و بدور از شأ ن انسانی .
افشاگری های زند انیان سیاسی، از جمله نامه های برخی از زندانیان که بخشی از آنها به بیرون راه یافته است خبر ازعمق فجایعی دارد که درزندان های جمهوری اسلامی به وفور رخ می دهد . نامه هایی که این زندانیان
با ازخود گذشتگی تمام تلاش می کنند آنها را حتی به قیمت جان خود به ا طلاع انسان هایی درآن سوی دیوارها برسانند، با این کوره امید که شاید گوشی برای شنیدن و دستی برای یاری بیابند.
دومین نامه تکان دهنده مهدی محمودیان ** روزنامه نگار زندانی در حا لی منتشر میشود که وی همچنان تاوان نخستین نامه افشا گرانه خود را از فجایع بازداشتگاه کهریزک پس می دهد و در پی نامه دوم نیز به حبس انفرادی محکوم و بدنبال اعتصاب غذای خشک راهی بیمارستان شد . کهریزک یکی از بازداشتگاه هایی بود که خصوصاً از بازداشت شدگان تظاهرات خیابانی تابستان 1388 طی مدت کوتاهی چندین قربانی گرفت. گر چه حکومت جمهوری اسلامی تلاش کرد تا با تعطیل این بازداشتگاه و ظاهرا ً با مجازات چند تن از عاملان پایین دست این جنایات پرونده این رسوایی را در دادگاههایی غیر علنی ببندد ، اما فجایعی بزرگتر از کهریزک هر روزه هزاران زندانی عادی و سیاسی را در بسیاری از زندانهای جمهوری اسلامی با مرگ تدریجی روبرو ساخته است.
مهدی محمودیان در دومین نامه خود از زندان رجایی شهر به گوشه ای از وضعیت اسفبار زندانیان اشاره کرده ضمن افشای بسیاری شکنجه گری های وحشیانه، شرایط غیر انسانی حاکم در این زندانها را توصیف می کند. فعالیت گسترده باند های مواد مخدر، سهل الوصول بودن این مواد و گسترش روز افزون اعتیاد، در کنار تجاوز های جنسی بسیار متداول و خرید و فروش افراد برای سوء استفاده های جنسی، منجر به شیوع وحشتناک بیماریهای ایدز و هپاتیت در میان زندانیان شده است .
سید ضیاء نبوی دانشجوی محروم از تحصیل نیز که به ده سال حبس در تبعید محکوم شده است در دوران اسارت خود در زندان کارون اهواز از شرایط اسفبار حاکم بر این زندان خبر میدهد. در این محل که بیش از سه برابر ظرفیت ، زندانی در آن گنجانده شده یک سوم زندانیان در سالن روی کف زمین می خوابند و یک سوم آنان درتابستان و زمستان در حیاطی تنگ شب را به روز میرسانند که به هنگام بارندگی ناچار به حمام و توالت نیز پناه می برند. رقت بار تر آنکه بدنبال هر بارندگی شدید فاضلاب نیز از کف حیاط که محل زندگی شبانه روزی آنان است بیرون زده زندانیان ناچارند با نشستن فاضلاب در همان بوی تعفن، همجوار با سوسکها و موشها در همان محل بخورند، بخوابند و "زندگی" کنند. و همه اینها در فضایی روی میدهد که در ساعات "هواخوری" در هر یک متر مربع آن سه زندانی در هم می لولند و سیگار می کشند . " در ضمن سقف هواخوری نیز توسط میله گرد و تیر آهن هایی که به صورت مشبک به هم جوش داده شده پوشانده شده است که نتیجه مستقیم آن محدود شدن تبادل هوا با محیط اطراف و گرم شدن مضاعف هوا در گرمای جهنمی تابستان اهواز است، به گونه ای که حیاط زندان به مانند کوره پزخانه داغ می شود... از سویی این سقف مشبک لذت نگریستن به آسمان را که از معدود لذت های یک زندانی است سلب می کند و احساس حیوانی وحشی که در یک قفس نگهداری می شود را به زندانی می دهد".
همچنین نامه افشاگرانه 9زندانی سیاسی - عقیدتی زن که اخیراً برای مدتی به زندان قرچک در بیابانی دور افتاده در ورامین منتقل شده بودند نیز ما را با حقایق بسیار وحشتناکی از وضعیت درون این زندان آشنا می کند. گرچه این زندانیان سیاسی هم اکنون به زندان های دیگری منتقل شده اند اما تصور اینکه هنوز زنان و دختران نوجوانی در این شرایط غیر انسانی به سر می برند بسیار دردناک است.
دراین مرغداری قدیمی که بعنوان زندان مورد استفاده قرار می گیرد چندین برابر ظرفیت ،زندانی گنجانیده شده است که نه تنها با باتوم و کتک و کشیدن ناخن تنبیه میشوند بلکه در وضعیت اسف بار بهداشتی بدون وجود سیستم تهویه هوا ، همچنان با گرسنگی و عدم امنیت جانی، روبرو هستند
در بخشی از این نامه آمده است:
" زندان قرچک ورامین شامل هفت سوله هر کدام به ظرفیت چند ده نفر است. در حالیکه بیش از ۲۰۰ زندانی درهریک نگهداری می شوند. عدم وجود کوچک ترین سیستم برای تهویه هوا و وضعیت اسف بار بهداشتی چنان است که بوی فاضلاب و شدت گازهای ناشی از آن برای بسیاری از زندانیان ناراحتی های تنفسی جدی به وجود آورده است. دو سرویس بهداشتی برای بیش از ۲۰۰ نفر و دو اتاقک حمام برای همین تعداد از زندانیان در نظر گرفته شده. محدودیت های به وجود آمده به خاطر سرویس های بهداشتی، عملا باعث شده است تا بسیاری از زندانیان از محیط سوله و مابین تخت ها به عنوان “سرویس بهداشتی” استفاده کنند.به دلیل نبود حتی یک شیر آب جداگانه زندانیان برای شستشوی لباس و ظروف خود نیز باید از همین حمام و سرویس بهداشتی استفاده کنند. روزانه به اصطلاح “سه وعده” غذایی در سلف سرویس این زندان ارائه می شود...که در هفته گذشته به دلیل کمبود جیره غذایی، چندین بار وعده نامبرده به بسیاری از زندانیان نرسید. وعده مذکور نیز اغلب دو قرص نان خشک و یک سیب زمینی، و یا مقدار بسیار اندکی ماکارونی را شامل می شود. از آنجا که بسیاری از زندانیان کم سن و سال حتی زیر ۱۸ سال نیز در این زندان نگهداری می شوند، به وضوح می توان مشکل سوءتغذیه جدی را در میان بسیاری از زندانیان مشاهده کرد....،بدنبال کمبود غذا ، درگیری های زیادی نیز برسر آن به وجود می آید. تا جایی که غذاخوری زندان از جانب زندانیان به طعنه “کتک خوری” نامیده می شود.."
آنچه از زندانهای شیراز نیز گهگاه به گوش میرسد اوضاع این زندانها را بسیار نگران کننده توصیف می کند. از جمله مرگ مشکوک رضا محمدی از فعالین سیاسی در زندان شیراز که پس از مدت ها بی خبری خانواده علت مرگ او "زمین افتادن در حمام" گزارش می شود در حالیکه علیرغم درخواست های مکرر خانواده نه تنها از تحویل جسد او خود داری می شود بلکه اطلاعات شیراز با بازداشت برادر رضا محمدی و گرفتن تعهد از خانواده وی آنها را تحت فشار قرار میدهند که به هیچ عنوان نباید خبری در این مورد پخش شود
و باز میشنویم از زندان سنندج در کردستان که چگونه بازجویان وزارت اطلاعات و پاسدارها فشارها، اذیت و آزارها و تحقیرها را بر علیه زندانیان سیاسی زندان سنندج به حد طاقت فرسایی رسانده گارد زندان بصورت متناوب به سلولهای زندانیان سیاسی یورش میبرند آنها را مورد ضرب و جرح و توهین قرار میدهند و حداقل وسایل شخصی زندانیان را تخریب کرده و یا با خود میبرند.
اخباری که از زندان وکیل آباد مشهد نیز میرسد نه تنها از اعدام های گسترده و گروهی روز افزون ، بلکه از گوشه ای از شرایط غیر انسانی حاکم بر این زندان نیز پرده بر میدارد .سید هاشم خواستار ،که نماینده معلمان در کانون صنفی فرهنگیان بوده است و هم اکنون در این زندان سر می برد ،در نامه ای به رییس قوه قضاییه کشور جزییاتی را در خصوص وضعیت اسف بار این زندان مطرح کرده است. در این نامه آمده است که هم اکنون بیش از چهار برابر ظرفیت، زندانیان در شرایطی دوران محکومیت خود را می گذارنند که از کمترین امکانات اولیه زندگی محروم هستند. این زندانی عقیدتی وضعیت زندان وکیل آباد مشهد را با « ارودگاه های مرگ هیتلر» مقایسه کرده است.
بطور کلی تراکم جمعیت ، عدم رعایت اصل تفکیک مجرمین، نبود امنیت ، فقدان شدید امکانات بهداشتی ، عدم دسترسی به خدمات درمانی، عدم وجود و یا قطع غیر قانونی امکانات ارتباطی مانند روزنامه، رادیو، وحق تلفن و ملاقات.... همگی نه تنها حاکی از عدم رعایت موازین آیین نامه اجرایی سازمان زندانها که زیر پا نهادن ابتدایی ترین حقوق انسانی به شمار رفته خود بخش بسیار کوچکی از موارد بیشمار نقض حقوق بشر در این کشور را تشکیل میدهد.
چگونه می توان شاهد بود که بهترین فرزندان ما در چنین شرایط هولناکی شبانه روز خود را به سر می کنند و خاموش ماند . اما اینک عمق فاجعه بسیار وحشتناک تر از این است که تنها برای آزادی فرزندانمان و دیگر زندانیان سیاسی -عقیدتی طلب دادرسی کنیم . آنچه در بسیاری زندانهای جمهوری اسلامی می گذرد به نابودی کشاندن شرافت انسانی است که وظیفه هر انسان آزاده ای است در مقابل آن بایستد.
مادران پارک لاله (مادران عزادار ایران) و حامیان شان ضمن پای فشاری بر تمامی خواستهای برحق همیشگی خود و آزادی فوری و بدون قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی- عقیدتی، خواستار آنند که تا تحقق این امر امنیت آنان حفظ شده، تمامی حقوق ایشان و دیگر زندانیان عادی در ایام حبس مطابق موازین زندانها رعایت، و زندانهای بدور از استانداردهای پذیرفته شده جهانی تعطیل شود . در این راه نیز همصدا با خانواده های زندانیان از تمامی مردم آزاده و نهادهای جهانی مدافع حقوق بشر تقاضا دارند تا ضمن حمایت از این خواستها حکومت جمهوری اسلامی را ملزم به رعایت تعهدات بین المللی خود در زمینه رعایت حقوق بشر برای شهروندان خود بنماید
همچنین خاطر نشان میسازد اخیراً جمعی از فعالان مدنی و جنبش زنان نیز د ادخواستی را با بیش از 500 امضا منتشر نمودند که در آن خواستار تعطیلی فوری کلیه زندانهای غیر قانونی و فاقد استاندارد، فراهم آوردن امکانات بهداشتی و رفاهی مناسب (با در نظر گرفتن نیازهای ویژه زنان و فرزندان آنها)، اجرای اصل تفکیک مجرمین و در نهایت رعایت کلیه حقوق اولیه همه زندانیان- چه زندانیان سیاسی، چه غیر سیاسی- شدند
مادران پارک لاله (مادران عزادار ایران)
حامیان مادران پارک لاله/اسلو
حامیان مادران پارک لاله/ ایتالیا
حامیان مادران پارک لاله/مادران صلح دورتموند
حامیان مادران پارک لاله/ژنو
حامیان مادران پارک لاله/فرانکفورت
حامیان مادران پارک لاله / کلن
حامیان مادران پارک لاله/ لس آنجلس-ولی
حامیان مادران پارک لاله/وین
حامیان مادران پارک لاله/هامبورگ
رونوشت به:
کمیساریای عالی حقوق بشر
کمسیون حقوق بشر اتحادیه اروپا
سازمان عفو بین الملل
*مادران پارک لاله،(مادران عزادار ایران) مادران جانباختگانی هستند که در طی دوران حکومت جمهوری
اسلامی، فرزندانشان به دلایل گرایشات سیاسی- عقیدتی توسط حکومت شکنجه ، زندان و اعدام شده اند، و یا در تظاهرات خیابانی توسط عمال دولتی به قتل رسیده اند. آنان با وجود بر دوش کشیدن بار سنگین غم خود، نه تنها خواهان محاکمه عادلانه آمران و عاملان شکنجه، قتل و اعدام فرزندان خود هستند ، بلکه کشتارهای قومی و دینی ، قصاص،سنگسار و شکنجه و تجاوز در زندانها و گرفتن اعترافهای اجباری دروغین را به شدت محکوم کرده خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط همه زندانیان سیاسی - عقیدتی و لغو قانون اعدام می باشند . نظر به شرایط خفقان حاکم در ایران حامیان آنان در خارج از کشور نیز وظیفه خود می دانند صدای دادخواهی این مادران را در سطح جهان منعکس نمایند.
پارک لاله نخستین میعادگاه مادرانی بود که بدنبال به خون کشیده شدن تظاهرات اعتراضی به نتایج انتخابات در تیرماه 1388گرد هم آمدند.
**مهدی محمودیان هم اکنون در زندان رجایی شهر به سر می برد، وی در مدت بازداشت دچار عفونت ریوی شده و نیمی از ریه اش به طور کامل از بین رفته است، در این حال بدلیل شکنجه ها و فشار روحی در زندان، محمودیان دچار بیماری صرع نیز شده است که در طول مدت بازداشت بارها از هوش رفته است و مسئولان بی توجه به وضعیت جسمی وی هستند
********************
منابع:
نامه مهدی محمودیان از زندان رجایی شهر نوشته شده در شهریور ماه سال1389 . منتشر شده در اردیبهشت 1390
http://www.rahana.org/archives/39605
نامه تکان دهنده زندانی سیاسی ضیا نبوی در مورد شرایط هولناک زندان
چهارشنبه, ۱۴م اردیبهشت ۱۳۹۰
http://www.hoshdar.net/dakheli/articles_detail_dakheli.php?aid=1996
متن کامل نامه ۹ زندانی سیاسی زن در قرچک ورامین
http://www.lajvar.se/1390/02/14/8256/
نامه هاشم خواستار از زندان وکیل آبادمشهد
http://tahavolesabz.com/item/21280
نامه شیرین علم هولی زندانی سیاسی اعدام شده/ شکنجه های وارد شده بر او
http://shirin-alamhooli.blogspot.com/2010/01/blog-post_28.html
مرگ های مشکوک در زندانها
http://marg-kurd.blogfa.com/post-115.aspx
شرایط طاقت فرسا و غیر انسانی در زندان سنندج
http://rdekurdistan.blogfa.com/post-16.aspx
۱۳۹۰ خرداد ۴, چهارشنبه
مادران عزادار را تنها نگذاریم
http://radiozamaneh.com/society/women/2011/05/18/4021 منبع رادیو زمانهپویا عزیزی - در پی رویدادهای اعتراضی پس از دهمین انتخابات ریاست جمهوری و شکل‌گیری گروه مادران پارک لاله (مادران عزادار) در داخل ایران، گروه‌هایی از زنان ایرانی نیز در قالب تشکل‌های حامیان مادران پارک لاله در خارج از مرزهای ایران شکل یافتند و همراهی خود را با مادران عزادار اعلام کردند.
اکنون در کشورهای آلمان، آمریکا، اتریش، انگلستان، ایتالیا، نروژ، کانادا و در بسیاری از شهر‌ها و کشورهای دیگر جهان گروه‌های حامی مادران پارک لاله ایران اعتراض‌های هفتگی خود را هر شنبه در میدان مرکزی شهر‌های‌شان همچنان ادامه میدهند تا در رساندن صدای مادران و خانواده‌های داغدیده به گوش جهانیان کوشیده باشند.
در آلمان نیز به دلیل حضور فراوان ایرانیان، چهار گروه حامی مادران عزادار درشهرهای فرانکفورت، دورتموند، هامبورگ و کلن تشکیل شده است.
سوم ماه مه جاری، حامیان مادران پارک لاله در آلمان با همکاری سازمان عفو بین‌الملل در یک نشست مطبوعاتی در شهر فرانکفورت، به پرسش‌های خبرنگاران درباره «نقض حقوق بشر در ایران» پاسخ دادند.
به این بهانه با مریم حکمت‌شعار، از حامیان مادران پارک لاله در فرانکفورت، پیرامون فعالیت‌های این گروه و نشست مطبوعاتی فرانکفورت گفت‌و‌گو کرده‌ایم.
گروه حامیان مادران پارک لاله در فرانکفورت چگونه شکل گرفت و چرا شما تصمیم گرفتید که فعالیت خود را بر حمایت از مادران پارک لاله ایران متمرکز کنید؟
مریم حکمت‌شعار: ماه جولای ۲۰۰۹ بود که شنیدیم گروه مادران عزادار در ایران تشکیل شده است. همینطور فراخوان شیرین عبادی و سازمان عفو بین‌الملل را در این زمینه خواندیم. ما عده‌ای از زنان مقیم فرانکفورت به فکر افتادیم تا از این مادران داغدار در ایران حمایت‌کنیم و تا زمانی که به خواسته‌های‌شان نرسیده‌اند از پای ننشینیم و صدای دادخواهی‌شان را به گوش جهانیان برسانیم. از همین‌رو از روز شنبه اول آگوست ۲۰۰۹ شروع به‌کار کردیم. از آن‌روز تاکنون هر شنبه در میدان‌های پر رفت و آمد و مراکز خرید در شهر فرانکفورت تجمع اعتراضی داریم و با به نمایش گذاشتن عکس‌هایی از قربانیان جنایت‌های۳۲ سال اخیر به‌خصوص قربانیان مربوط به اعتراض‌های دهمین انتخابات ریاست جمهوری، با حمایت از زندانیان سیاسی- عقیدتی و با جمع‌آوری امضا برای لغو حکم اعدام و برای آزادی زندانیان، توجه عابرین را به مسائل ایران و مادران پارک لاله جلب می‌کنیم.
ما از مادران پارک لاله حمایت می‌کنیم چون خواسته‌های آنها خواسته‌های ما هم هست. از دید ما درد از دست دادن فرزند فرا‌تر از دردهای دیگر است و قابل جبران نیست. ما از مادران زندانیان سیاسی و عقیدتی که فرزندانشان در بد‌ترین شرایط جسمی و روحی و زیر شکنجه‌های قرون وسطایی در زندان به‌سر میبرند؛ و یا فرزندانشان مفقود و یا مجروح شده‌اند نیز حمایت می‌کنیم.
حامیان مادران پارک لاله در فرانکفورت تاکنون چه برنامه‌هایی را اجرا کرده‌اند و سطح و وسعت این برنامه‌ها چگونه بوده است؟
ما سعی می‌کنیم از هر موقعیتی که پیش می‌آید در رساندن صدای مادران عزادار به گوش دیگران استفاده کنیم. برای مثال هر سال در نمایشگاه کتاب در فرانکفورت که بازدیدکنندگان بسیاری از کشورهای مختلف دنیا دارد، تجمع اعتراضی برگزار می‌کنیم. همچنین با حضور در برنامه‌ها و اعتراض‌های دیگری که در فرانکفورت و حتی شهرهای اطراف فرانکفورت به‌مناسبت‌های مختلف برگزار میشود و تعداد زیادی شرکت‌کننده دارد و گاه مسئولین، سیاستمداران و خبرنگاران نیز در آن شرکت دارند، برای رساندن صدای مردم ایران به‌خصوص مادران به مردم استفاده می‌کنیم. تا به حال هم از حمایت زیادی برخوردار بوده‌ایم و توانسته‌ایم توجه بسیاری را به مسائل ایران و جنایت‌هایی که علیه مردم ایران اتفاق می‌افتد جلب کنیم.
ما اطلاع‌رسانی و افشاگری را در سفرهای مختلف به کشورهای دیگر نیز در سطح وسیع‌تری انجام می‌دهیم؛ مثلا در ماه ژوئن ۲۰۱۰ در ایتالیا در شهر جنوا، هنگامی که شیرین عبادی برای افتتاح یک میدان به نام زنان ایران رفته بود، ما هم همراه حامیان مادران از کشورهای مختلف در این برنامه شرکت کردیم و از طرف زنان سیاهپوش ایتالیایی که از گروه مادران بسیار حمایت کردند مورد استقبال قرار گرفتیم.
همینطور ملاقاتی با یکی از بنیانگذاران مادران «مایو» داشتیم. سفر بعدی ما به ایتالیا بود. در آنجا در یک نشست مطبوعاتی در رم که حامیان مادران ایتالیا برنامه‌ریزی کرده بودند و از طرف زنان سیاهپوش ایتالیا نیز حمایت شده بود، موضوع مادران و خواسته‌های‌شان را مطرح کردیم. انعکاس بسیار خوبی هم داشت. سفر بعدی در مارس ۲۰۱۱ به ژنو بود که باز هم در کنار حامیان مادران از کشورهای مختلف انجام گرفت. در سازمان ملل مادری به نمایندگی از طرف همه ما مسائل و خواسته‌های مادران را مطرح کرد و ما خواهان فرستادن گزارشگران ویژه برای رسیدگی به نقض حقوق بشر در ایران و وضعیت زندانیان سیاسی- عقیدتی شدیم و چهار روز متوالی هم مقابل مقر سازمان ملل اعتراض خیابانی داشتیم که خوشبختانه با موفقیت روبه‌رو شد.
حیطه همکاری شما به عنوان حامیان مادران عزادار ایرانی با نهاد‌ها و سازمان‌های آلمانی یا بین‌المللی چقدر و چگونه است؟
ما با سازمان عفو بین‌الملل شعبه فرانکفورت ارتباط و همکاری نزدیک داریم و تا به‌حال اعتراض‌های متعددی در حمایت از مردم ایران و به‌خصوص مادران عزادار در کنار سازمان عفو بین‌الملل برگزار کردیم. ازجمله چندین‌بار اعتراض‌های خیابانی «یک چهره برای حقوق بشر در ایران» برگزار شد. همین نشست مطبوعاتی که در تاریخ سوم ماه مه ۲۰۱۱ در فرانکفورت برگزار شد ازجمله دیگر کارهایی است که انجام داده‌ایم. در این نشست مطبوعاتی که در مورد نقض حقوق بشر در ایران بود، حامیان مادران پارک لاله فرانکفورت در برنامه‌ریزی و اجرای آن شرکت فعال داشتند. یکی از موضوعات این کنفرانس مطبوعاتی معرفی و مطرح کردن خواسته‌ها و مشکلات مادران پارک لاله بود. سخنران این موضوع نیز خدیجه مقدم بودند که خود از بنیانگذاران گروه مادران پارک لاله در ایران است.
در کنفرانس مطبوعاتی حامیان مادران پارک لاله در فرانکفورت چه گذشت؟
در این کنفرانس چندین سخنرانی صورت گرفت. اولین سخنران مونیکا ویتکوفسکی، سخنگوی سازمان عفو بین‌الملل در فرانکفورت بود. وی در مورد مجازات مرگ و گسترش آن در ماه‌های گذشته صحبت‌کرد و همینطور آماری در مورد اعدام افراد زیر سن قانونی ارایه داد. محاکمه ناعادلانه و کوتاه متهمین قبل از اعدام، همینطور اعدامهای دسته‌جمعی و گسترده در زندان وکیل‌آباد مشهد، بخش دیگری از سخنرانی وی بود. خانم ویتکوفسکی همچنین اعدام زهرا بهرامی و دیگر زندانیان سیاسی را محکوم کرد و خواهان لغو مجازات مرگ شد.
سخنران بعدی خدیجه مقدم بود. موضوع صحبت وی مادران پارک لاله و ظلمی بود که در این ۳۲ سال بر زنان و به‌خصوص مادران داغدار ایرانی رفته است. وی همچنین در مورد کشتار دهه ۶۰سخن گفت که مادران زیادی را داغدار کرد و همچنین از ظلمی گفت که بعد از آن به خانواده‌های این قربانیان و مادران خاوران شد که حتی اجازه رفتن به محل دفن فرزندانشان را ندارند.
وی در ادامه در مورد مادران پارک لاله و چگونگی تشکیل این گروه و خواسته‌های آنان صحبت کرد و از فرزندانی که بعد از انتخابات کشته، مفقود و یا مجروح شدند و فرزندانی که به دلیل دگرجنسگرا یا دگراندیش بودن مورد ظلم رژیم قرار گرفتند و می‌گیرند سخن گفت. این فعال حقوق زنان با اشاره به دستگیری‌های گسترده مادران عزادار، اذیت و آزار آنها، احکام سنگین ژیلا مکوندی و دکتر سیف‌الهی و چندتن دیگر از مادران و حامیان آنان را آن‌هم فقط به دلیل همدردی با مادران داغدار، محکوم کرد. خانم مقدم در آخر سخنرانی خود گفت: «ما مادران پارک لاله که بعد از حوادث اخیر به دادخواهی برخاسته‌ایم، مادران تمامی فرزندان جان باخته، مفقود، مجروح و زندانی در ایران هستیم و تا جان در بدن داریم بر خواسته‌های خود استوار می‌ایستیم. ما مخالف اعدام و خواهان تغییر قانون مجازات هستیم و آمران و عاملان کشتارهایی که در حکومت جمهوری اسلامی صورت گرفته باید محاکمه شوند.»
سخنران بعدی این کنفرانس شهاب‌الدین شیخی بود که در مورد نقض حقوق کرد‌ها در ایران صحبت کرد. آقای شیخی گزارش و آماری از کشتارهایی متعدد در مورد کرد‌ها در ایران داد که در اکثر موارد هیچ دلیل قانونی برای اعدام آنها اثبات نشده بود. دکترهاله عنایتی سخنران دیگر این کنفرانس بود که در مورد نقض حقوق بهاییان در ایران گزارش داد. آخرین سخنران این برنامه دکتر مصطفی آزمایش نیز در مورد نقض حقوق دراویش و دگر اندیشان در ایران صحبت کرد.
اعتراض‌های هفتگی مادران عزادار فرانکفورت چگونه برگزار میشود و چقدر تاثیرگذار هستند؟
ما در برنامه‌های هفتگی‌مان مردم زیادی را که هیچ اطلاعی راجع به مسائل ایران نداشتند مطلع کرده‌ایم و برای آنها از جنایت‌هایی گفته‌ایم که مردم ایران شاهد بوده‌اند. از آنها خواسته‌ایم طومارهایی را که برای آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی و لغو احکام اعدام همراه داریم امضا کنند. نشان‌دادن همبستگی با مادران ایران از دیگر تاثیرات این برنامه است. می‌خواهیم آنها بدانند ما تنهاشان نمی‌گذاریم و در درد و غم‌های‌شان شریک هستیم و تا آنها به خواسته‌های‌شان نرسند از پای نمی‌نشینیم. برای رساندن صدای‌شان به دور دنیا سفر می‌کنیم و از تمام نهادهای حقوق‌بشری و بین‌المللی تقاضای کمک خواهیم کرد و بلندگوی آنها در خارج از کشور خواهیم بود.
برآیند فعالیت‌های حامیان مادران عزادار در سال‌های گذشته را چطور می‌دانید و آیا آنها را در بیان خواسته‌های‌شان موفق می‌دانید؟
بله. ما فکر می‌کنیم در این مدت بسیار موفق بوده‌ایم و مادران پارک لاله را به خیلی‌ها معرفی کرده‌ایم. در خیلی از مراسم رسمی از آنها و خواسته‌هاشان صحبت کردیم و تقاضای کمک و حمایت کردیم. حالا بعد از ۲۱ ماه خیلی‌ها گروه ما را در فرانکفورت می‌شناسند و می‌دانند که حامی چه کسانی هستیم و خواسته‌های‌مان چیست. نام مادران پارک لاله دیگر برای همه نامی آشناست. خیلی‌ها برای مادران پارک لاله احترام و ارزش قائلند و همانند ما خواهان رسیدن آنها به سه خواسته به حق‌شان هستند.
ایرانیان خارج از کشور برای حمایت از مادران عزادار ایران چه باید کنند و شما از آنها چه می‌خواهید؟
ما از همه مردم آزادی و برابری‌خواه می‌خواهیم که مادران را تنها نگذارند. فرزندان آنها فرزندان همه ما هستند و خواسته‌های مادران باید خواسته همه ما باشد. لازم است همه ما در رساندن صدای آنها کوشا باشیم و از آنها حمایت کنیم و در مقابل جنایت‌هایی که انجام می‌گیرد سکوت نکنیم. ما تلاش می‌کنیم به فکر خانواده‌هایی باشیم که هر روز نگران جان فرزندانشان هستند. می‌خواهیم فرزندانی که هر روز زیر شکنجه روحی و جسمی دژخیمان رژیم هستند را فرزندان خود بدانیم و برای آزادی‌شان اقدام کنیم. ما اعتقاد داریم سکوت ما که خارج از کشور آزاد هستیم، بهترین هدیه برای قاتلان فرزندان کشورمان است.
.
اکنون در کشورهای آلمان، آمریکا، اتریش، انگلستان، ایتالیا، نروژ، کانادا و در بسیاری از شهر‌ها و کشورهای دیگر جهان گروه‌های حامی مادران پارک لاله ایران اعتراض‌های هفتگی خود را هر شنبه در میدان مرکزی شهر‌های‌شان همچنان ادامه میدهند تا در رساندن صدای مادران و خانواده‌های داغدیده به گوش جهانیان کوشیده باشند.
در آلمان نیز به دلیل حضور فراوان ایرانیان، چهار گروه حامی مادران عزادار درشهرهای فرانکفورت، دورتموند، هامبورگ و کلن تشکیل شده است.
سوم ماه مه جاری، حامیان مادران پارک لاله در آلمان با همکاری سازمان عفو بین‌الملل در یک نشست مطبوعاتی در شهر فرانکفورت، به پرسش‌های خبرنگاران درباره «نقض حقوق بشر در ایران» پاسخ دادند.
به این بهانه با مریم حکمت‌شعار، از حامیان مادران پارک لاله در فرانکفورت، پیرامون فعالیت‌های این گروه و نشست مطبوعاتی فرانکفورت گفت‌و‌گو کرده‌ایم.
گروه حامیان مادران پارک لاله در فرانکفورت چگونه شکل گرفت و چرا شما تصمیم گرفتید که فعالیت خود را بر حمایت از مادران پارک لاله ایران متمرکز کنید؟
مریم حکمت‌شعار: ماه جولای ۲۰۰۹ بود که شنیدیم گروه مادران عزادار در ایران تشکیل شده است. همینطور فراخوان شیرین عبادی و سازمان عفو بین‌الملل را در این زمینه خواندیم. ما عده‌ای از زنان مقیم فرانکفورت به فکر افتادیم تا از این مادران داغدار در ایران حمایت‌کنیم و تا زمانی که به خواسته‌های‌شان نرسیده‌اند از پای ننشینیم و صدای دادخواهی‌شان را به گوش جهانیان برسانیم. از همین‌رو از روز شنبه اول آگوست ۲۰۰۹ شروع به‌کار کردیم. از آن‌روز تاکنون هر شنبه در میدان‌های پر رفت و آمد و مراکز خرید در شهر فرانکفورت تجمع اعتراضی داریم و با به نمایش گذاشتن عکس‌هایی از قربانیان جنایت‌های۳۲ سال اخیر به‌خصوص قربانیان مربوط به اعتراض‌های دهمین انتخابات ریاست جمهوری، با حمایت از زندانیان سیاسی- عقیدتی و با جمع‌آوری امضا برای لغو حکم اعدام و برای آزادی زندانیان، توجه عابرین را به مسائل ایران و مادران پارک لاله جلب می‌کنیم.
ما از مادران پارک لاله حمایت می‌کنیم چون خواسته‌های آنها خواسته‌های ما هم هست. از دید ما درد از دست دادن فرزند فرا‌تر از دردهای دیگر است و قابل جبران نیست. ما از مادران زندانیان سیاسی و عقیدتی که فرزندانشان در بد‌ترین شرایط جسمی و روحی و زیر شکنجه‌های قرون وسطایی در زندان به‌سر میبرند؛ و یا فرزندانشان مفقود و یا مجروح شده‌اند نیز حمایت می‌کنیم.
حامیان مادران پارک لاله در فرانکفورت تاکنون چه برنامه‌هایی را اجرا کرده‌اند و سطح و وسعت این برنامه‌ها چگونه بوده است؟
ما سعی می‌کنیم از هر موقعیتی که پیش می‌آید در رساندن صدای مادران عزادار به گوش دیگران استفاده کنیم. برای مثال هر سال در نمایشگاه کتاب در فرانکفورت که بازدیدکنندگان بسیاری از کشورهای مختلف دنیا دارد، تجمع اعتراضی برگزار می‌کنیم. همچنین با حضور در برنامه‌ها و اعتراض‌های دیگری که در فرانکفورت و حتی شهرهای اطراف فرانکفورت به‌مناسبت‌های مختلف برگزار میشود و تعداد زیادی شرکت‌کننده دارد و گاه مسئولین، سیاستمداران و خبرنگاران نیز در آن شرکت دارند، برای رساندن صدای مردم ایران به‌خصوص مادران به مردم استفاده می‌کنیم. تا به حال هم از حمایت زیادی برخوردار بوده‌ایم و توانسته‌ایم توجه بسیاری را به مسائل ایران و جنایت‌هایی که علیه مردم ایران اتفاق می‌افتد جلب کنیم.
ما اطلاع‌رسانی و افشاگری را در سفرهای مختلف به کشورهای دیگر نیز در سطح وسیع‌تری انجام می‌دهیم؛ مثلا در ماه ژوئن ۲۰۱۰ در ایتالیا در شهر جنوا، هنگامی که شیرین عبادی برای افتتاح یک میدان به نام زنان ایران رفته بود، ما هم همراه حامیان مادران از کشورهای مختلف در این برنامه شرکت کردیم و از طرف زنان سیاهپوش ایتالیایی که از گروه مادران بسیار حمایت کردند مورد استقبال قرار گرفتیم.
همینطور ملاقاتی با یکی از بنیانگذاران مادران «مایو» داشتیم. سفر بعدی ما به ایتالیا بود. در آنجا در یک نشست مطبوعاتی در رم که حامیان مادران ایتالیا برنامه‌ریزی کرده بودند و از طرف زنان سیاهپوش ایتالیا نیز حمایت شده بود، موضوع مادران و خواسته‌های‌شان را مطرح کردیم. انعکاس بسیار خوبی هم داشت. سفر بعدی در مارس ۲۰۱۱ به ژنو بود که باز هم در کنار حامیان مادران از کشورهای مختلف انجام گرفت. در سازمان ملل مادری به نمایندگی از طرف همه ما مسائل و خواسته‌های مادران را مطرح کرد و ما خواهان فرستادن گزارشگران ویژه برای رسیدگی به نقض حقوق بشر در ایران و وضعیت زندانیان سیاسی- عقیدتی شدیم و چهار روز متوالی هم مقابل مقر سازمان ملل اعتراض خیابانی داشتیم که خوشبختانه با موفقیت روبه‌رو شد.
حیطه همکاری شما به عنوان حامیان مادران عزادار ایرانی با نهاد‌ها و سازمان‌های آلمانی یا بین‌المللی چقدر و چگونه است؟
ما با سازمان عفو بین‌الملل شعبه فرانکفورت ارتباط و همکاری نزدیک داریم و تا به‌حال اعتراض‌های متعددی در حمایت از مردم ایران و به‌خصوص مادران عزادار در کنار سازمان عفو بین‌الملل برگزار کردیم. ازجمله چندین‌بار اعتراض‌های خیابانی «یک چهره برای حقوق بشر در ایران» برگزار شد. همین نشست مطبوعاتی که در تاریخ سوم ماه مه ۲۰۱۱ در فرانکفورت برگزار شد ازجمله دیگر کارهایی است که انجام داده‌ایم. در این نشست مطبوعاتی که در مورد نقض حقوق بشر در ایران بود، حامیان مادران پارک لاله فرانکفورت در برنامه‌ریزی و اجرای آن شرکت فعال داشتند. یکی از موضوعات این کنفرانس مطبوعاتی معرفی و مطرح کردن خواسته‌ها و مشکلات مادران پارک لاله بود. سخنران این موضوع نیز خدیجه مقدم بودند که خود از بنیانگذاران گروه مادران پارک لاله در ایران است.
در کنفرانس مطبوعاتی حامیان مادران پارک لاله در فرانکفورت چه گذشت؟
در این کنفرانس چندین سخنرانی صورت گرفت. اولین سخنران مونیکا ویتکوفسکی، سخنگوی سازمان عفو بین‌الملل در فرانکفورت بود. وی در مورد مجازات مرگ و گسترش آن در ماه‌های گذشته صحبت‌کرد و همینطور آماری در مورد اعدام افراد زیر سن قانونی ارایه داد. محاکمه ناعادلانه و کوتاه متهمین قبل از اعدام، همینطور اعدامهای دسته‌جمعی و گسترده در زندان وکیل‌آباد مشهد، بخش دیگری از سخنرانی وی بود. خانم ویتکوفسکی همچنین اعدام زهرا بهرامی و دیگر زندانیان سیاسی را محکوم کرد و خواهان لغو مجازات مرگ شد.
سخنران بعدی خدیجه مقدم بود. موضوع صحبت وی مادران پارک لاله و ظلمی بود که در این ۳۲ سال بر زنان و به‌خصوص مادران داغدار ایرانی رفته است. وی همچنین در مورد کشتار دهه ۶۰سخن گفت که مادران زیادی را داغدار کرد و همچنین از ظلمی گفت که بعد از آن به خانواده‌های این قربانیان و مادران خاوران شد که حتی اجازه رفتن به محل دفن فرزندانشان را ندارند.
وی در ادامه در مورد مادران پارک لاله و چگونگی تشکیل این گروه و خواسته‌های آنان صحبت کرد و از فرزندانی که بعد از انتخابات کشته، مفقود و یا مجروح شدند و فرزندانی که به دلیل دگرجنسگرا یا دگراندیش بودن مورد ظلم رژیم قرار گرفتند و می‌گیرند سخن گفت. این فعال حقوق زنان با اشاره به دستگیری‌های گسترده مادران عزادار، اذیت و آزار آنها، احکام سنگین ژیلا مکوندی و دکتر سیف‌الهی و چندتن دیگر از مادران و حامیان آنان را آن‌هم فقط به دلیل همدردی با مادران داغدار، محکوم کرد. خانم مقدم در آخر سخنرانی خود گفت: «ما مادران پارک لاله که بعد از حوادث اخیر به دادخواهی برخاسته‌ایم، مادران تمامی فرزندان جان باخته، مفقود، مجروح و زندانی در ایران هستیم و تا جان در بدن داریم بر خواسته‌های خود استوار می‌ایستیم. ما مخالف اعدام و خواهان تغییر قانون مجازات هستیم و آمران و عاملان کشتارهایی که در حکومت جمهوری اسلامی صورت گرفته باید محاکمه شوند.»
سخنران بعدی این کنفرانس شهاب‌الدین شیخی بود که در مورد نقض حقوق کرد‌ها در ایران صحبت کرد. آقای شیخی گزارش و آماری از کشتارهایی متعدد در مورد کرد‌ها در ایران داد که در اکثر موارد هیچ دلیل قانونی برای اعدام آنها اثبات نشده بود. دکترهاله عنایتی سخنران دیگر این کنفرانس بود که در مورد نقض حقوق بهاییان در ایران گزارش داد. آخرین سخنران این برنامه دکتر مصطفی آزمایش نیز در مورد نقض حقوق دراویش و دگر اندیشان در ایران صحبت کرد.
اعتراض‌های هفتگی مادران عزادار فرانکفورت چگونه برگزار میشود و چقدر تاثیرگذار هستند؟
ما در برنامه‌های هفتگی‌مان مردم زیادی را که هیچ اطلاعی راجع به مسائل ایران نداشتند مطلع کرده‌ایم و برای آنها از جنایت‌هایی گفته‌ایم که مردم ایران شاهد بوده‌اند. از آنها خواسته‌ایم طومارهایی را که برای آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی و لغو احکام اعدام همراه داریم امضا کنند. نشان‌دادن همبستگی با مادران ایران از دیگر تاثیرات این برنامه است. می‌خواهیم آنها بدانند ما تنهاشان نمی‌گذاریم و در درد و غم‌های‌شان شریک هستیم و تا آنها به خواسته‌های‌شان نرسند از پای نمی‌نشینیم. برای رساندن صدای‌شان به دور دنیا سفر می‌کنیم و از تمام نهادهای حقوق‌بشری و بین‌المللی تقاضای کمک خواهیم کرد و بلندگوی آنها در خارج از کشور خواهیم بود.
برآیند فعالیت‌های حامیان مادران عزادار در سال‌های گذشته را چطور می‌دانید و آیا آنها را در بیان خواسته‌های‌شان موفق می‌دانید؟
بله. ما فکر می‌کنیم در این مدت بسیار موفق بوده‌ایم و مادران پارک لاله را به خیلی‌ها معرفی کرده‌ایم. در خیلی از مراسم رسمی از آنها و خواسته‌هاشان صحبت کردیم و تقاضای کمک و حمایت کردیم. حالا بعد از ۲۱ ماه خیلی‌ها گروه ما را در فرانکفورت می‌شناسند و می‌دانند که حامی چه کسانی هستیم و خواسته‌های‌مان چیست. نام مادران پارک لاله دیگر برای همه نامی آشناست. خیلی‌ها برای مادران پارک لاله احترام و ارزش قائلند و همانند ما خواهان رسیدن آنها به سه خواسته به حق‌شان هستند.
ایرانیان خارج از کشور برای حمایت از مادران عزادار ایران چه باید کنند و شما از آنها چه می‌خواهید؟
ما از همه مردم آزادی و برابری‌خواه می‌خواهیم که مادران را تنها نگذارند. فرزندان آنها فرزندان همه ما هستند و خواسته‌های مادران باید خواسته همه ما باشد. لازم است همه ما در رساندن صدای آنها کوشا باشیم و از آنها حمایت کنیم و در مقابل جنایت‌هایی که انجام می‌گیرد سکوت نکنیم. ما تلاش می‌کنیم به فکر خانواده‌هایی باشیم که هر روز نگران جان فرزندانشان هستند. می‌خواهیم فرزندانی که هر روز زیر شکنجه روحی و جسمی دژخیمان رژیم هستند را فرزندان خود بدانیم و برای آزادی‌شان اقدام کنیم. ما اعتقاد داریم سکوت ما که خارج از کشور آزاد هستیم، بهترین هدیه برای قاتلان فرزندان کشورمان است.
.
اشتراک در:
پست‌ها (Atom)